مرثيه اي براي تمام زمستان هايي كه در من است

حكايت غريبي ست. استاد ما را بفرموده تا جز تنظ بر تن كيبورد جاري مكنيم. و اما خوش انصاف آمديم و دل صاب مرده به نفس نفس افتاده بود. آمديم و زبان بسته داشت مي تركيد. به قول خودت: حرف اول الفبا يعني چه؟ من كه هر كه را در كوچه ديدم قامتش خميده بود…

و من امشب براي دل خودم مي نويسم. مگر نه اينكه مي نويسند كه خودشان را بريزند روي كاغذ. خودشان راتخليه كنند؟ حكايت ما غريب نيست اما، غربت زير رگهامان جا خوش كرده.

و بايستي نوشت

نگاشت از ترنم موزون حزن

از طعم سرد تمسخر

از احساسي كه مرگش را به جشنواره نشستيم

گفتمت روزي سلول هايم براي تنت لالا مي گويند

گفتي كدامين عاشق بدين كار راضي شده است؟ چيزي كه هزار اما و اگر در وي نهفته

آن هم تنها براي درآوردن لج خدا

گفتم من

گفتي من اما راه خويش برگزيده ام

گفتم عاشقي شيوه ي رندان بلاكش باشد

عاشق همه سال مست و خراب باد

عشق را با محاسبه سودايي نيست، از خويشتن خويش ببايد گذشت

گفتي عشق عشق عشق

گفتم زندگي

نيم، نيمش بيش

من اما، نه از تو كه از خويشتن گريخته ام

گريز از اجبار

گريز از تكرار

و اما

رنگ بي تفاوت نگاه تو را

چندمين قطره اي اشك خواهد شست

و در سوگ احساس

رويش شوره زاري بر پوست

مرا اما ديگر بهانه اي نيست

پك مي زنم

و با لذت سرخي يك سوختن همراه

و دود است كه ريه هايم را در آغوش مي گيرد

و دلم مي خواهد تا ابد با مرگ همبستر شوم

دريغا كه تو درك نمي كني

و من زور مي زنم بلكه عدمت را مزه مزه كنم

طعم تلخي است

مثل انكار شراب

مثل نسيان يك دوست

مثل تردي نگاهي كه دزدانه بر گونه ي تو نشست

گفتمت از هم دور مي شويم

گفتي چندان نزديك هم نيستيم

گفتم دوست من

من و تو فصل پاييز عشق را مي گذرانيم

مي ترسم

انحصار در عشق زندان است

زندان ديگر چه فرق كه ميله هايش از طلا باشد

يا از پولاد…

گفتي عشق را چه شد؟

گفتم سر كوه

خاكسترش مهتابي بود…