طنز ما هم اين است

زندگي ما هم واسه خودش عالميه.

حس همذات پنداري عجيبي داشتم با اين پست چند روز پيش داور.

اونجا كه ميگه:  “تو که غریبه نیستی، ولی راستش را بخواهی بعضی روزها چنان روحم طوفانی می شود و چنان بی طاقت نفس کشیدن راحت در روزگاری که هست و بر ما محکم نشسته و حاکم است، می شوم که نوشتن هم برایم سخت می شود، چه رسد به طنز نوشتن و هر روز نوشتن.  گاهی روزها حجم فاجعه چنان بزرگ است که طنزم نمی آید، انگار که طنز می شود تف سربالا و بهتر است که اصلا ننویسی.

گاهی ابتذال روزگاری که بر ما می رود، چنان عمیق می شود که در خودت می مانی که این چه سرنوشتی است که اینگونه سخت و سرد بر ما می گذرد؟ “

گاهي صداي پاي غم آنقدر آشناست كه مستي ام درد مارو ديگه دوا نمي كنه. گاهي ترنم موزون حزن خود حكايت طنزي ست. گاهي من دلم مي خواهد سر بر شانه هاي تنهاييم بگذارم و آنقدر زار بزنم كه خون موج زند در دل لعل. گاه سرنوشت آنقدر سخت است كه سخره گرفتنش هم  كار ما نيست.

به قول مرد آبي هيچ چيز، نه هيچ چيز تورا از هجوم خالي اطراف نمي رهاند.

من درونم پر از امتداد خالي تكرار

واژه اي مي جويم كه مگر چنگ زند، بشكافد دل سنگ

روح بدبختي ما پر بكشد

كه بر اين مادر ذهن

درد آسان برود

حال ما اين بود

زندگي اما هست

به بيان يك دوست خالي هم نيست

مهرباني هست

سيب هست

ايمان هست

و تو مي گويي

تا شقايق هست زندگي بايد كرد

طنز ما هم اين است

زندگاني سيبي است

گاز بايد زد با پوست

سيب ما گنديده است

 

پ.ن. مهم: بي خبري از وضعيت دو فعال دانشجويي، اعتصاب غذاي يكي از اين دو در بازداشتگاه اطلاعات سنندج