و فكر كن چه تنهاست ماهی كوچك، اگر دچار آبی دريای بيكران باشد

همه رفتند. چهار سال هم‌اتاق بوديم تو اين دانشگاه و هشت سال از اول دبيرستان با هم بوديم. بهم نمي آمديم، اما بودنشان خوب بود. اين را الان خوب مي‌فهمم.
دنيا را در مت‌لب و استانفورد و MIT و مقاله مي‌ديدند. هيچ كدام نپرسيد حق خوشبختي چقدر است. هيچ نشد از قانون زمين حرفي بزنيم. كمي از نيمه شب گذشته كه برمي‌گشتم خوابگاه تمسخر دلسوزانه‌شان را از سنگيني نگاه‌هايي كه بينشان رد و بدل مي‌شد حس‌ مي‌كردم. مهم نبود اما. از حماقت خودم و موقيت‌شناسي آن‌ها گلايه‌اي نداشتم.

آخريشان فردا صبح رفتنی‌ست و ديشب ميهمانی وداعش بود. در جمعي كه همه رفتنی بودند و من ماندنی. (هيچ مي‌دانستی اين اسم من بود؟ ماندنی، سال‌ها پيش از آنكه مادرم عوضش كند. من اما هميشه كوهيار بودم. هميشه. زني كه مرا زاييد بچه‌‌ای را كه در شكمش تكان می‌خورد اينچنين ناميده بود)

روزها آن سردرگمي كهنه باز روي افكارم سنگيني مي‌كند. بيچاره چه مي‌كشي خودت را؟
اين روزها آدم‌ها همه در غم‌هاشان غوطه‌ورند. همه. از آن دوست كه خاطرات سلول انفرادي را با خود به سفر برد. در جستجوی آرامش رفت و پريشان‌تر شد. تا ديگری كه در سرزمين سومنات دارد آرام‌ آرام از خاطرات سبز تهی می‌شود. و نزديك‌ترين دوست كه اين روزها پريشاني‌اش مرا تكرار مي‌كند. و ديگر حوصله‌ی حرفش نيست. از احوالش بي‌خبر بودم. چيزي نوشته بودم و دقايقي غم را به تنهاييم راه ندادم. جوابم را نمي‌داد. نه ميل و نه پيام‌هاي مسنجر. مثل هميشه. خواستم شوخی كنم و ای كاش نكرده بودم. دوست رنجيد و با كلمات بر سرم فرياد كشيد. نمی‌خواستم ناراحتش كنم. هيچ وقت نخواستم. هيچ كسی را. فكر می‌كردم هنوز آن قديم‌ها يادش هست. كه تا سپيده‌دم فاصله‌هاي بين ما از تعدد سخنان بيهوده سرشار بود. بي‌هوده و بي‌بهانه اما دور از تنهايي معنادار هميشگي. و چه خوش مي‌گذشت آن نيمه‌شب‌ها.

دوست اما مثل من چرايش را گم كرده بود. دليلي براي نجات آدم‌ها نداشت. و سخت است پس از نيم قرن زندگي دستت كه به نوشتن مي‌رود، اجبار به سرودن وادارت كند. سخت است دل شاديت را گرفته ببيني و بنويسي براي لبخند‌هاي كم و بيش.

ديگری نيست

بايد امشب چمداني را
كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم
و به سمتي بروم
كه درختان حماسي پيداست،
رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند.