سخن از توصیف انکار

ما را باش چه آزمندانه به بودن دچاریم. ما را باش چگونه بار چراهایمان را بر دوش می‌کشیم. و این چراها همیشه هست و تنها هست. تنها چراست که بی‌جواب مانده.

و تو مقصود را در توصیف سالیان می‌جویی. در پاسخ درنگی که بی‌وقفه تا بی‌نهایت کشیده‌ای. که این سان به جستجوی جواب‌ها آمده‌ای.

و این حال و روز آن قدر گنگ است که حتی نمی‌شود حسش کرد، چه اینکه توصیفش کنی.

و تو می‌مانی و چراهای نداشته. می‌مانی و استیصال همیشگی، که به گنگ بودن خویش وفاداری و لیک دیگری را طاقتی نیست.

برای به خاطر سپردن راه‌ها همین هیچ‌ها کفایتت می‌کند. برای دیدن آن‌چه بر ما گذشت به جماعت شهود نیازی نیست. کدورت طریق را تمام آیه‌ها به شهادت نشسته‌اند. تمام آیه‌های انکار مدام.

در مرارت این تضاد هر چه بگویی طریق خطاست.

ماشینیزم

باعث تٱسفه که رقیب عشقی آدم با باطری کار کنه.

فاصله

گاهی نزدیک شدن به آدم‌ها چندان سخت نیست

کافی‌ست ازشان فرار نکنی

یا باعث فرارشان نشوی

پ.ن:

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید

هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

فاصله‌ی دو حرفی

از حیرانی میان عشق تا هوس
فاصله دو حرف بیش نیست

اینجا می‌خواهی و آنجا هم
اینجا ازین رو که دوستش داری و آنجا

ازین رو دوستش داری

به پاسخ لرزهای ناگزیزت

احساس می‌کنیم
همانگونه که سقوط را
سنگ می‌شویم و دلتنگ می‌شویم و
مکث…

سکوت می‌کنیم و وجود می‌شویم و هراس

فرجام ناگزیر سفر به وجود توست

و حماقت
کلام حقیریست

وقتی که تمام واژه‌ها را می‌شود قربانی کرد
مثال آن فاحشه‌ی ونیزی
همان که ندیمه‌های ویکتوریا
فراخیش را می‌ستودند

و تو اگر بخواهی هویج
این کابوس راهبگان
پیامبر می‌شود و
تمام مردگان را به ظهور انگشتانت
بشارت خواهد داد

و حتی اگر نخواهی
می‌شود چهره به گشادگی‌ات گشود

و آن روز
حسرت قدیسان
شهود هجوم رنگ به رخسار تو می‌شود

و تمام کاردینال‌ها
تعمید را
درون تو می‌جویند

و باز هم
حضور از آن توست
و چنان در امتداد لحظات ریشه دوانده‌ای
که می‌شود به پاسخ نبودنت
غیاب را هم ستود