سخن از توصیف انکار

ما را باش چه آزمندانه به بودن دچاریم. ما را باش چگونه بار چراهایمان را بر دوش می‌کشیم. و این چراها همیشه هست و تنها هست. تنها چراست که بی‌جواب مانده.

و تو مقصود را در توصیف سالیان می‌جویی. در پاسخ درنگی که بی‌وقفه تا بی‌نهایت کشیده‌ای. که این سان به جستجوی جواب‌ها آمده‌ای.

و این حال و روز آن قدر گنگ است که حتی نمی‌شود حسش کرد، چه اینکه توصیفش کنی.

و تو می‌مانی و چراهای نداشته. می‌مانی و استیصال همیشگی، که به گنگ بودن خویش وفاداری و لیک دیگری را طاقتی نیست.

برای به خاطر سپردن راه‌ها همین هیچ‌ها کفایتت می‌کند. برای دیدن آن‌چه بر ما گذشت به جماعت شهود نیازی نیست. کدورت طریق را تمام آیه‌ها به شهادت نشسته‌اند. تمام آیه‌های انکار مدام.

در مرارت این تضاد هر چه بگویی طریق خطاست.