و چون کدورت از رخ آفتاب رخت بر بست و جهان بری از تباهی شد، پیر ما ز غار بر آمد و چنین گفت:

تو کنج عزلت خودم نشستم

هر چی شالوده بود زدم شکستم

                                                                                     برگرفته از کتاب من، دریدا و مامانش اینا

يك پاسخ برايش بگذاريد