نسخ وجود باغبان‌ها

آفتاب  در نگاه شب افتاد.

یکی از همین روزها بود. از همین روزهای شبیه به هم، که باغبان‌ها دست از کار کشیدند. نگاه معناداری به خاک انداختند، آفرینش رنگ باخت و رستاخیز سبز بی معنی شد.

یکی از همین روزها بود، که باغبان ایستاد. درست مثل همان دونده‌ی چهارصد متر، کمی پیش از خط پایان. هر دو، ایستاده با یک چرا… چرایی که درست زمان خلقت وهم زاده شد، که مرگ دشنام ژرفی است به انکار پایان آدمی…

شب است و این جنون همیشگی

و نگاه منعکس تو که از فرار آینه سرریز می‌شود.