لحظات، این لحظات، این سماجت گذرنده…

به یاد آر تنهایی آینه را.. به یاد آر. قانون غبارهای آینه را، نشانه‌های همیشه، همیشه‌های کدر.

همیشه‌های پر از بهانه. بهانه‌هایی برای پرواز دوباره و تکرار تجربه‌ی زمین. زمین سرد. و این خاطرات لرزان قانون همیشه‌هاست. مثال برودت نانوشتگی زمان.

لحظات، این لحظات، این سماجت گذرنده، تو گویی ما مانده‌ایم و دلخوشی گذار و این زمان، زمان بردبار از کنارمان می گذرد. و چه اندیشه‌ی محالی خیال رفتن به پیش است. که پیش روی سکون است و اطراف است که پس می‌رود. زمان خودش را به ورطه‌ی گذار می‌اندازد، به سرداب متعفن خاطرات.

خدای را در گوش آدمی زمزمه بود، در روشنای پیش از هبوط. همان شب که صبحدمش  زمین سقوط را برای آدمی معنا کرد. پوسته‌ی حقیقت که شکافت، عبودیت زاده شد. کلام از شدت وجود بالغ شد و ذهن به هضم تلخی وسواس تنبیه.