دیوید برسفورد، در کتاب ده مرد مرده می نویسد: «در ایرلند حتی کشیشان و بر اساس برخی حکایت ها و افسانه ها سنت پاتریک قدیس هم دست به اعتصاب غذا زده اند.» بر اساس افسانه ها، سنت پاتریک در اعتراض به خدا، چهل و پنج روز لب به غذا نزد تا سرانجام خدا کوتاه آمد.

این دیگه نوبره، یعنی خدا با اون جبروتش در مقابل تشویش اذهان بارگاه ملکوتی توسط سنت پاتریک کوتاه اومد، اما این حاکمیت با این وقاحت برای جان آدم‌ها هیچ ارزشی قائل نیست.

پ.ن.1: از تقاوت‌های داشتن وقاحت به جای جبروت

پ.ن.2: ما را چه شده؟ این همه بی‌تفاوتی؟ مرگ هاله یادمان رفته؟ شهادت صابر هم؟ از مردمی که بعد از 1400 سال هنوز بر مظلومیت امامشان می‌گریند بعید است، بنی‌امیه منقرض شده، و میراث‌دارانش باکی از وقاحت خویش ندارند. کم‌کم تفاوت توانستن و ناتوانی ملموس‌تر می‌شود.

پ.ن.3: اعتصاب کردم، به یاد و همراهی عزیزترین دوستانم، روز دومش هم گذشت.

دنبال‌کردن

هر نوشتهٔ تازه‌ای را در نامه‌دان خود دریافت نمایید.