بازرگانی لولو و شرکاء

شب تا به روز تنها

خواهی تو کوکتلش کن

ورنه برو زر نزن

شما شروط برقراری گفتمان رو دارا نیستی، برو تزکیه کن، برو تهذیب نفس کن. برو ببین فرق بیف‌بروکلی با چاپ‌سویی چیه

بله.

این دیگه نوبره، یعنی خدا با اون جبروتش در مقابل تشویش اذهان بارگاه ملکوتی توسط سنت پاتریک کوتاه اومد، اما این حاکمیت با این وقاحت برای جان آدم‌ها هیچ ارزشی قائل نیست.

پ.ن.1: از تقاوت‌های داشتن وقاحت به جای جبروت

پ.ن.2: ما را چه شده؟ این همه بی‌تفاوتی؟ مرگ هاله یادمان رفته؟ شهادت صابر هم؟ از مردمی که بعد از 1400 سال هنوز بر مظلومیت امامشان می‌گریند بعید است، بنی‌امیه منقرض شده، و میراث‌دارانش باکی از وقاحت خویش ندارند. کم‌کم تفاوت توانستن و ناتوانی ملموس‌تر می‌شود.

پ.ن.3: اعتصاب کردم، به یاد و همراهی عزیزترین دوستانم، روز دومش هم گذشت.

مهاتما گاندی

کمیته گزارشگران حقوق بشر – حکم قصاص یک متهم به اسیدپاشی با گذشت هفت سال از زمان حادثه فردا، شنبه، 24 اردیبهشت ماه 90 اجرا خواهد شد. مجید موحدی، جوانی که در سال 1383 با ریختن اسید بر روی دختر مورد علاقه‌اش منجر به کوری وی شده، از سوی دادگاه محکوم شده تا از طریق ریختن اسید در هر دو چشم نابینا شود. حکم مورد نظر خواسته‌ی صریح آمنه بهرامی، قربانی اسیدپاشی و شاکی پرونده بوده و بنا به گفته‌ی خانم بهرامی قرار است توسط خود وی اجرا شود.

هفت سال پیش، سه‌شنبه، دهم آبان‌ ماه سال 83 مجید، متهم پرونده در یکی از پارک‌های تهران ظرفی محتوی اسید سولفوریک غلیظ را به صورت آمنه پاشید و متواری شد. وی پیش از آن چندین مرتبه از دختر جوان خواستگاری و با پاسخ منفی وی مواجه شده بود. صدمات اسید به حدی بود که بنا به گفته پزشکان بینایی چشم چپ آمنه در همان ساعات اول از بین رفت. پوست وی دچار سوختگی شدید شد و دیگر اثری از زیبایی و ملاحت دختر جوان باقی نماند. پس از از بین رفتن چشم چپ، چشم راست آمنه نیز پس از 17 عمل جراحی در كشور اسپانیا بر اثر غلظت اسید پاشیده شده تخلیه شد و به این ترتیب آمنه به طور كامل بینایی خود را از دست داد. فرد اسیدپاش با گذشت دو هفته از حادثه خود را به مراجع انتظامی معرفی کرده و در بازجویی به جرم خود اعتراف کرد. با صدور قرار مجرمیت برای متهم، وی بازداشت و تا صدور حکم روانه‌ی زندان شد.

آمنه پس از انتقال به بیمارستان‌های رسالت، مطهری و لبافی‌نژاد تهران برای ادامه‌ی معالجات به کلینیکی در شهر بارسلونای اسپانیا منتقل شد. وی بیمه نبود و محمد خاتمی رئیس جمهور وقت ایران پس از اطلاع از داستان شخصاً بخش عمده هزینه‌های وی را برعهده گرفت و قول داد دولت او باقی هزینه‌ها را نیز پرداخت کند. وی به بهرامی گفت: «شما نگران هیچ چیزی نباشید. ما از شما مراقبت خواهیم کرد.» در اوت 2005، تقریباً یک سال پس از وقوع حادثه، محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری ایران رسید و در حالی که معالجات ادامه داشت، پرداخت هزینه های پزشکی بهرامی و هزینه مسکن وی در بارسلونا ناگهان متوقف شد.

مهدی کلهر، مشاور آقای احمدی نژاد در خصوص علت این اقدام در پاسخ به یک خبرنگار خارجی گفت: «مگر آقای خاتمی، اسید را به روی صورت او پاشید؟ البته که نه، وی نباید خارج از کیسه ملت برای او خرج می کرد! اگر بهرامی یک مرد مسن بود کسی سراغش را می گرفت و درباره او صحبت می کرد؟! افراد بسیار زیادی هستند که به کمک ما احتیاج دارند و ما نمی توانیم چنین پرداخت هایی برای همه داشته باشیم.»  آمنه با قطع کمک‌های دولتی برای ادامه معالجات و پرداخت هزینه اقامت خود در اسپانیا دچار مشکل شد، تا جایی که نهایتاً وی را از آپارتمانش در بارسلونا بیرون کردند و اعضای یک NGO وی را به پناهنگاه افراد فاقد سرپناه در این شهر سپردند. اندکی بعد آمنه احساس کرد که مایعی از چشم راستش خارج می‌شود و در نهایت دکترها چشم وی را که بسیار ضعیف شده بود درآوردند. او که دیگر برای همیشه نابینا شده بود خرداد 87 به ایران بازگشت و از آن رو که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت از دادگاه تقاضای قصاص کرد. پرونده وی جهت محاكمه به دادگاه كیفری استان تهران ارجاع شد. مجید موحدی، خواستگار سابق آمنه که در زندان بسر می‌برد، در دادگاه اظهار داشت که از عمل خود پشیمان نیست. او گفت که هنوز عاشق آمنه است. در این میان مشکلات حاد روانی مجید مورد بی‌توجهی قضات قرار گرفت. وی پیش از آن که مرتکب این عمل شود، از مشکلات شدید روحی رنج می‌برد و توسط روانپزشک تحت درمان قرار داشت. تا جایی که پزشک معالج وی شخصاً قصد حضور در دادگاه و ادای شهادت را داشت. اما دادگاه با توجه به تاکید متهم به سلامت عقلی خود، به گفته‌ی وی اکتفا و معاینه‌ی وی توسط پزشکی قانونی را ضروری ندانست.

سرانجام قضات شعبه ‌‌٧١ دادگاه كیفری روز ‌‌٦ آذرماه سال ‌٨٧ پس از اخذ اظهارات متهم و شاكی، حكم قصاص دو چشم به شیوه‌ مورد درخواست شاكی یعنی ریختن اسید در چشم متهم و پرداخت دیه‌ جراحات وارده پس از پرداخت تفاضل دیه از سوی شاكی را صادر كردند. براساس حکم دادگاه موحدی به ریختن پنج قطره اسید در هر یک از چشمانش محکوم شد.

پس از تایید رای صادره از سوی دادگاه توسط دیوان عالی كشور، روز ‌٢١ اسفندماه ‌٨٧ به واحد اجرای احكام دادسرای امور جنایی تهران ارجاع شد. جلسات صلح و سازش برگزار شده بی‌نتیجه ماند و آمنه و خانواده‌اش بر اجرای حكم قصاص تاكید كردند و به این ترتیب پرونده از سوی قاضی عصمت‌الله جابری دادیار اجرای احكام دادسرای جنایی در آستانه ارسال نزد رئیس قوه قضائیه جهت استیذان و نهایتا اجرای حكم قرار گرفت. حکمی که بناست تا فردا، شنبه 24 اردیبهشت در یكی از بیمارستان‌های تهران به اجرا در بیاید.

قصاص عضو، همچون حکم نظیر و اشد خود، قصاص نفس (اعدام) حد اعلای اعمال خشونت با حمایت و تایید موازین قانونی است. فارغ از متغایر بودن احکام اینچنینی با اصول و ارزش‌های بنیادین حقوق بشر در این پرونده نکاتی مطرح است که از کنار آن به سادگی نمی‌توان گذشت. متهم پرونده، نه فردی سالم و دارای اختیار و اراده‌ی آزاد در تصمیم‌گیری که دچار مشکلات جدی روحی و روانی است. در رویه‌ی قضایی متضمن مفهوم انصاف در مواردی که مجرم به هر دلیل در انجام فعل خود فاقد اراده‌ی کامل و تحت فشار عوامل محیطی و شخصی باشد، اصل کیفیت مخففه در مجازات وی اعمال می‌شود. رعایت این اصل به منزله‌ی آن است که هیچ کس در آنچه مرتکب می‌شود، هیچ گاه کاملاً مختار و آزاد نیست. دادگاه صادر کننده حکم و نیز قضات دیوان عالی کشور در این مورد بدون توجه به بیماری روانی مجرم وی را به تحمل کیفر حداکثری محکوم نموده‌اند. این نکته را نبایستی از نظر دور داشت فردی که قرار است فردا برای التیام وجدان جریحه‌دار شده‌ی عمومی و کاستن از رنج آمنه بهرامی کور شود، نه یک مجرم که یک بیمار است. بیماری که به جای درمان تحت نظارت کادر پزشکی بناست تا تحت نظارت همین عده نابینا شود.

از سوی دیگر طبق آنچه آمنه بهرامی و خانواده‌ی وی می‌گویند علت پافشاری آنان بر اجرای حکم قصاص نه انتقام، که تنبیه متهم و نیز جلوگیری از وقوع مجدد اتفاقات همانند است. نتیجه‌ای که تحقیقات جامعه‌ و جرم‌شناسان طی دهه‌های گذشته نشان داده با شواهد آماری معکوس روبرو خواهد شد. در واقع اعمال خشونت در مجازات با رسمیت بخشیدن و دامن زدن به چرخه‌ی بسته‌ی خشونت عملاً نتیجه‌ای جز بروز هر چه بیشتر جرائم خشن در صحنه‌ی اجتماعی نخواهد داشت.

و اما با نگاهی دوباره به روند پرونده‌ی آمنه و پافشاری وی بر اجرای قصاص حقیقت تلخ دیگری خود را نشان می‌دهد. یک قربانی خشونت پس از آسیب وارده بطور جدی نیازمند توجه و حمایت است، چه از سوی جامعه و چه از طرف مسئولان دولتی، آمنه که دوران درمان خود در اسپانیا را سپری می‌کرد با شروع به کار دولت اول محمود احمدی‌نژاد با قطع کمک‌های مالی و حمایت دولتی مواجه شد. این مسئله زمانی تکان‌دهنده‌تر است که نظر رامون مدول، جراح چشم بیمارستان بارسلون را بدانیم: «آمنه 35 درصد از بینایی چشم راست خود را بدست آورده بود، وی بیش از هر چیز نیازمند آرامش و استراحت برای تکمیل درمان بود، و اما فشارهای عصبی منجر به فساد بیشتر مایع درون چشم و نهایتاً از دست دادن کامل بینایی وی شد.»

چه بسا اگر آمنه طی این سال‌ها با حمایت و همراهی بیشتر از سوی مسئولان دولتی و فعالان مدنی روبرو می‌شد اکنون در 32 سالگی این‌چنین از حس وا گذاشته شدن سخن نمی‌گفت. نارسایی ساختار اجتماعی در ایران هر چه بیشتر به انزوای آسیب‌دیدگان و قربانیان اشکال مختلف خشونت دامن می‌زند.  و نیز باعث تاسف است که اجرای این حکم (همچون اجرای حکم اعدام) همراه با درگیر شدن پرسنل پزشکی و درمانی است. رویه‌ی قضایی در اینجا با زیر سوال بردن اصول اولیه دانش پزشکی از آن نه در حفظ جان و سلامت انسان که در آسیب رساندن و ایجاد لطمه استفاده و در این راه کادر پزشکی را نیز برخلاف تعهد شغلی با خود همراه می‌کند.

و اما فارغ از تمام نقایص و ایرادات شکلی و ماهوی این پرونده و اجرای حکم آن مهم‌ترین مشکل موجود اعطای حق‌تصمیم‌گیری در خصوص حق سلامت جسمی انسان به فرد شاکی است. آمنه می گوید: آیت الله شاهرودی از من خواست تا از قصاص صرف نظر کنم و به دیه رضایت دهم. وی توضیح داد که صدور چنین حکمی وجهه چندان خوبی برای ایران نخواهد داشت، اما من راضی نشدم. آمنه چه در این میان نسبت به شکایت محق باشد و مجید موحدی اگر به فرض محال مستحق برخوردی چنین غیرانسانی باشد، مشکل کانونی از روح قانون به اجرا گذاشته در ایران بوده و هست. محتوای این قانون در ماهیت خود با اصول پذیرفته شده حقوق بشر در تضاد است. حتی اگر تمام ایرادات فوق وارد نمی بود و روند دادرسی بدون نقص طی شده بود، و حتی اگر مجرم پرونده با اگاهی کامل دست به ارتکاب این فاجعه زده بود، باز هم از درجه‌ی انسانیت ساقط نمی‌شد و بنابر آنچه پروتکل‌های حقوقی تاکید دارد استحقاق چنین حکمی را نمی‌داشت.

کمیته گزارشگران حقوق بشر اعتراض و مخالفت جدی خود را نسبت به اجرای قریب‌الوقوع حکم مجید موحدی ابراز داشته و خواستار اقدام قاطع و اضطراری به جهت توقف حکم و اجرای آن است. اجرای این حکم نه تنها نقض صریح و بنیادین حقوق تصریح شده بشر است که حیثیت ذاتی انسان معاصر را مخدوش خواهد ساخت. این کمیته تمامی سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی و نیز داعیان و بانیان حقوق بشر را به تلاش فوری در راستای جلوگیری از انجام حکم مزبور فرا می‌خواند. از یاد نبریم، این نه فرد مجرم که دقیقاً خود ما به مثابه جامعه‌ی انسانی هستیم که شان و منزلت بشریمان مغایر با صدور و اجرای حکم نقص عضو یا مرگ انسانی دیگر است.

مه رقیقی پنجره مینی بوس را پوشانده و رایزنی بچه‌ها هنوز کاری از پیش نبرده‌. سرباز کوتاه قدی می‌آید بالا و پشت سرش دو دختر سوار می‌شوند. می نشینند آن طرف، صندلی کناری من. یکیشان هنوز بی‌تابی می‌کند و به سرباز‌ها بی‌خیال شوید می‌گوید. کله‌خربزه‌ای حالا رفته پایین و با همپالگی‌ها نیششان است که تا بناگوش پیش رفته. دختر بزرگتر میان حرف‌های دوستش زیرلبی خطاب به من می‌گوید: اسمت چیست؟ و من زل می‌زنم به سربازی که چشم‌های از کاسه در‌آمده و هیزش ما را می‌پاید. ساعتی دیگر و سرانجام گوشی‌ها را می‌گیرند و ولشان می‌کنند. پیاده می‌شوند و نگاهم با چشمان دخترک پرسشگر گره میخورد. لبخند می‌زنم. 17 اسفند 84 خورشیدی‌ست. کمیته گزارشگران حقوق بشر را 5 روز پیش بنیان نهاده‌اند و امروز 8 ماه مارس است. کتک‌ها را همین ساعتی پیش نوش جانمان کرده‌اند.
یک ماه گذشته، سال نو، یک کافه‌ی قدیمی، همان‌جا که پیش خدمت‌هایش بوی صادق می‌دهند و بزرگ انگار همین حوالی‌ست. قهوه‌ای تلخ، چند ورق کاغذ و سررسید و نگاه من که در چشمان درخشنده‌ی تو گره خورده است. با دختری دیگر. هر سه نشسته‌ایم و مات مانده‌ایم به آرزوهای مشترک. من، شیوا و سپیده.

ماه سر آمده و اینجا روی چمن‌های پارک. ولو شده‌ایم و توی گرمای زودرس امسال افق آینده‌مان را خط خطی می‌کنیم. کمیته، یک وبلاگ ساده، با قالبی نارنجی‌رنگ که به قهوه‌ای‌ می‌زند. قالبی که همان شب رنگ خاکستری گرفت. بستنی‌هامان را گاز می‌زنیم و از سایتی که باید باشد می‌نویسیم. من، همان نگاه پرسشگر، سپیده و نوشین، همان دخترک بی‌قرار توی مینی‌بوس. با کلی ادعا نشسته‌ام و معیارهای دروازه‌بانی خبر را به فلسفه‌ی حقوق بشر چسبانده‌ام و از لزوم تنظیم بی‌طرفانه متن می‌گویم. خرداد 85 است. وبلاگ‌مان سری توی سرها در آورده و حالا باید بیشتر فکر کرد. باید جدی‌تر بود.

حقوق بشر، ابزار نیست و رسانه خود پیام است. این‌ها نصف بحث‌های این جلسه است. پروانه بود و سعید از شمال آمده و تکثیر شده‌ایم. حرف‌هامان هم. و باز این که چطور باید و چگونه. جمع‌مان هنوز چند نفری بیش نیست و صمیمیت را می‌شود در انعکاس زلال همراهان دید. چند روزی مانده هنوز به سالگرد کوی.

صبح، کمی مانده به 8، زنگ زد گوشی و صدای بعض‌آلود رفیق که اکبر مرد. 9 مرداد 85، خبر اعتصاب اکبر را درست 9 روز پیش داده‌ایم و حالا باید خبر رفتنش را بنویسیم. روزمان را شب کرده‌ایم و دلم می‌خواهد چیزی بگویم: برایش می‌نویسم، هی فلانی.. زندگی شاید همین باشد.. و او که دوستش رفته، بی جواب. چند روز بعدش توی راه آمل، مراسم تدفین، دو مینی‌بوس را می گیرند، تحکیم و ادوار و کمیته. شب از پاسگاه پلیس روانه‌مان می‌کنند سمت تهران.

تابستان ناتمام، کمیته، انتخاب دبیر، و من که از میان دو قرص انتخاب کرده‌ام. قرص قرمز را، انتخابی که کم‌کم شکلی از فلسفه گرفت، رخدادی به نام انتخاب. دلیلی برای بودن. شهریور ماه 1385 خورشیدی. سایت بالا آمده و حالا صحبت از بخش ترجمه است.

حقوق بشر تنها تعدادی گزاره‌ی منفرد نیست، مفهوم جامعی‌ست بی گزینش و بی‌تبعیض. با گرانیگاهی از جنس بر خودبسندگی سوژه. و ما حالا دغدغه‌مان شده اخلاق خبری و وظایف رسانه. از روز اول بنا داشتیم طور دیگری ببینیم. به شعور مخاطب احترام بگذاریم و از تفسیر واقعه دوری کنیم. ما سعی در ارائه الگویی متمایز داریم از حقوق بشر..

سالگرد را خانه‌ی نوشین گرفته‌ایم. یک‌ساله شدیم. به امید سالی کم‌کارتر، پربارتر و عاری از نقض حقوق بشر. اسفند 85.

سال نو ‌آمد و ما نو شده‌ایم. کار، پشت میز کامپیوتر، با چشمانی نگران، زل زده  به هجمه‌ی وقایع، سالی که گذشت و امسالی که حقوق را می بینی در نقض مدام. همچون غبار تمامی سالیان دور و نزدیک. میان این همه خبر ریز و درشت که هر کدامش پریشانی ذهنی‌ست، انگاری جراحی شده‌ایم، عادت کرده به اخباری که مثل خون از کنار تیغ زنگ‌زده‌ی تمامیت‌خواهی روانه است. و این وسط اعدام یک کودک انگار هیچ وقت عادت نمی‌شود. انگار خونی‌ست که همیشه خون می‌ماند. این‌ها را تا لحظه‌ی ‌آخر تصور که نه، زندگی می‌کنیم. کودکی که هنوز هیچ از تلخی بودن نیاموخته. و مایی که کارمان شده دوره کردن شب و روز. تا این چهارشنبه‌های کذایی برسد. و کمی بعد از سپیده‌دم چشممان تر می‌شود به بغض همیشه کهنه‌ی فروخورده.

کم شدیم، زیاد شدیم، ماندیم. یک روز نشسته بودیم و باز نگاهمان گره خورده بود. دلمان پر بود از سنگینی کار و کم کاری همراهان و سنگینی باری که روی دوش‌مان حس می کردیم. شوخیمان گرفت که اگر نباشیم این کمیته چه می‌آید بر سرش و حسرت این همه دقایق صرف شده بر روی انچه برایمان ارزش داشت. همان جا قول دادیم که اگر دیگری نبود بمانیم و سقف خانه را نگه داریم. ستون باشیم در غیاب دوست و حضور رفاقت. جایی حوالی اوایل 86 یا کمی هم پیشتر.

دو ساله شدیم، سالگردی با طعم تمام لحظات سخت و خاطراتی که پشت سر مانده. همچون گذشته امید سالی کم‌کارتر، پربارتر و عاری از نقض حقوق بشر.

شب، و باز این لرزش همیشگی، جاری شدن روی لحظاتی که تابش خاطرات، تصویر عریانی صبح است. اینجا چندان روشنای غریبی‌ست که باز پنجره بستن تنها به هیچت دچار می‌کند. دچار هوس مرطوب آن زخم‌ها. که جای همه‌شان حدیث فروخوردگی است و تشویش ذهن آینه. چه فرق می‌کند تاریخش؟ اینجا زمان هم اسیر ابتذال لحظات است.

4 سال گذشته و دبیر بودن دیگر مسئولیت نیست. هویتی است مملو از فشار آنچه رفته و درگیری و باری که دوشینه‌های مرا بر پشت می‌کشد. تمام ثانیه‌های کشنده‌ی کدر. شلوغ است و کسی نیست انگار. دل هیچکس نگران پریشانی خاطرات باغچه نیست. و در میان حضور همیشگی و موزون حزن و نبود ادراک یکدیگر، آرام آرام از وزن حضور تهی شده‌ام. خستگی و دیگر هیچ.

وقتی ناله‌های خرد شدنت زیر پای عابران، نوای دل‌انگیزی شد… دیگر چه فرق، که برگ سبز کدامین درخت بودی؟

کمیته سه ساله شد، مبارکش باشد و من نیستم، گم شده پی بهانه جمع کردن، فارغ از دنیای دمادم روزمرگی‌های بهم شبیه، جایی همین نزدیکی. کمیته خواهد ماند، استوار و سرافراز.

برگشتم، و باز نگاه ما در آستانه‌ی واژه تلاقی کرد. سخت بود، سوال‌هایی که پاسخش همه سکوت بود و نگاه پرسشگری که او هم خسته. 88 شده و هنوز مانده تا اردیبهشت چند روزی، مانده تا صدای آشفته‌ی لحظات در میان عطر اقاقی‌ها رستگار شود.

در راه بود. از 4212 کیلومتر آن طرف‌تر، و باران گرفته بود. لب شیرین دقایق نشسته بودیم و فاصله دیگر نه اندازه که از جنس لحظات بود. همیشه خواب‌ها از ارتفاع ساده‌لوحی خود پرت می‌شوند و می‌میرند. بیدار شده‌ایم و حقیقت؛ اینجا تنهایی تنها حقیقتی‌ست که می‌ماند.

برگشته‌ام، و اتفاق افتاده است، پیمان بسته بودیم، و جای خالیش را از همیشه‌های حضورش پر کردم. باز دبیر کمیته‌ام و بخش انگلیسی، غایب همیشگی آن روزهای دور، بالاخره راه‌اندازی شد. تابستانی که بوی خون گرفته بود.

و غیاب تو را همراهی‌شان پر می‌کند، نوید، حسام، سپهر و صبا. و ما همچنان دوره می‌کنیم شب را و روز را.. هنوز را.

برگشت، و هر چه شد ماندیم و باز مقام انسان را پاسداشتیم. گه چه باژگونه است رفتار روزگار.

اخراج شده‌ام از دانشگاه، و دیگر دبیر نیستم. عضو کمیته از دانشگاه اخراج شد.

زمستان، سرما و خوابگاهم که دیگر ورود ممنوع است. سرگردانی و عاقبت با هم، تکرار قصه‌ی بازداشت. یه شب مانده‌ی به یلدای 88.

می‌خواهند کمیته نباشد، من نباشم، تو نباشی، می‌خواهند صدایی نباشد، میخواهند آن سخن در میانه نباشد، و اما با رویش ناگزیر جوانه، سخن از پایان وهمی بیش نیست. پشیمان نیستم، این را همان لحظه دیده بودم که قرص قرمز را به جای آبیش برداشتم.

یک سال گذشت، انفرادی، شکنجه، محاربه و عاقبت یک سال، دو اعتصاب و تبعید و آزادی که نه، یک عالمه شرمندگی و دلتنگی، که بیشمار عزیزانمان به بند مانده‌اند.

و باز سالگرد این کمیته، و حسی که واژه واژه از جنس آرامش است، ما مانده‌ایم و تو هستی، کمیته گزارشگران حقوق بشر 5 ساله شد، همچون تمام سال‌های گذشته به امید سالی…

و درست سه روز دیگر، سه شنبه‌ای که سالگرد 5 سالگی ماست، سالگرد رفتن چشمان پرسنده‌ی تو و لبخند به جا مانده‌ی من.

پ.ن: ویژه‌نامه پنجمین سالگرد کمیته گزارشگران حقوق بشر

عارضم به حضورتون که

ما یک پستی نوشته بودیم و یک جریان معلوم الحالی برداشته بود این پست وبلاگ را به نام نامه … در وداع با … لینک کرده بود و باقی ماجراها که در پست قبلی مختصر نوشتیم.

القصه یک دوستی خبر داد که کامنت‌های بامزه‌ای پای مطلبت گذاشته‌اند در بالاترین و رفتیم و یک عددش را شخصاً دیدیم و آنقدر شعف زیاده دست داد که گفتیم بقیه‌اش را بدهیم شما.

meykhaneh ۷ روز قبل گفت:

با سلام
من همچو نامه ای در سایت مجاهدین پیدا نکردم، لطفا کسی لینکشو داره اینجا بزند…
برفرض هم که حرف شما درست باشد، آیا فکر نمیکنید که سر کسی را در داخل توالت فرو برده اند و مجبورش کرده اند، حرف و یا مطلب دلخواه رژیم را بنویسد؟
واقعا واستو متاسفم که اینگونه مطالب ساده را نمیبیند…
یاد نامه 5 صفحه ای مهدیه گلرو افتادم…

جهت اطلاع شش تا هم مثبت خورده کامنتش

1.      یعنی ما با کیا میخوایم بریم سیزده بدر؟

2.      واقعاً چرا این مطالب ساده رو نمی‌بینید خب؟

3.      یاد حزب فاشیست ایتالیای زمان موسولینی افتادم

4.      واقعاً چی میشه گفت؟ شرم آوره؟ نه، اسباب تمدد اعصابه

پ.ن: علی ملیحی بزنه به کمرم اگه ننویسم از امشب.

ما، گروهی از هم‌وطنان شما هستیم که خود را فعال و هوادار «جنبش سبز مردم ایران» می‌دانیم. جنبشی که اعضایش از زمان برگزاری دهمین انتخابات ریاست جمهوری تاکنون متحمل رنج و درد فراوان شده‌اند. ما برخی از همراهان خود را در خاک و خون دیده‌ایم و گروه بیشتری را امروز در بند و اسارت داریم. ما مورد ظلم قرار گرفتیم اما همچنان دادگاهی برای تظلم‌خواهی نمی‌یابیم.

آقای مطهری
در ریشه‌یابی علل و عوامل اتفاقات ناگوار 20 ماه گذشته میان ما و شما اختلافاتی وجود دارد. اختلافاتی که شاید بتوان در فضایی آرام به حل و فصل آنان دل بست و شاید هم هیچ گاه به توافقی قطعی بر سر آنان دست نیابیم، اما در این میان ما تشابهاتی هم می‌بینیم که می‌توانند محوریتی برای یک حرکت مشترک شوند.

ما به مانند شما از تداوم وضعیت نابسامان کنونی که بن‌بستی ناگوار را بر سر راه کشور قرار داده است به ستوه آمده‌ایم. ما خواستار بازگشت آرامش و آسایش به کشور و رفع فضای کینه و نفرت و خشم هستیم.

ما به مانند شما از تداوم خشونت‌های خیابانی، کشته شدن هم‌وطنانمان و بازداشت‌های گسترده ناخرسند هستیم و توقف این وقایع تاسف بار را برای مصالح خود و کشور در اولویت می‌دانیم.

ما به مانند شما از قانون‌گریزی و تصمیمات شخصی و جناحی و گروهی آسیب دیده‌ایم و بزرگترین قربانی چنین روندی را مصالح کلی کشور و ملت می‌دانیم.

ما به مانند شما راه حل عبور از بحران را نه در فضایی ملتهب و سرشار از دروغ و تهمت، که در سایه آرامش و گفت و گو جست و جو می‌کنیم.

و در نهایت ما نیز چون شما پافشاری بر لجاجت و تمامیت‌خواهی را ریشه تمامی این مصیبت‌ها می‌دانیم و امیدواریم همه شهروندان کشور، به ویژه مسوولین حکومتی با سعه صدر بیشتری به سخنان و مطالبات طرف مقابل گوش فرا دهند.

جناب مطهری
ما امیدواریم همین میزان از اشتراکات برای آغاز حرکتی مشترک در راستای نیل به توافقی مطلوب (هرچند حداقلی) کفایت کند. پس صادقانه و صمیمانه دست یاری به سوی شما دراز می‌کنیم چرا که شما را فردی صادق، هرچند در مخالفت با خود می‌شناسیم.

آقای مطهری
«جنبش سبز ایران» امروز جنبشی متکثر با خواسته‌های گوناگون است. هر کسی از ظن خود یار آن شده و به اعتراف شاخص‌ترین چهره‌هایش هنوز کسی نتوانسته است کلیتی را به تمامی اقشار حاضر در آن منتسب کند. با این حال ما گروهی از دل همین جنبش هستیم که امیدواریم تا با محوریت قانون، انصاف و مصالح ملی شاهد برقراری گفت و گو با نمایندگان منصف و صادق حاکمیت باشیم. در این راه خواسته‌های ما به صورت شفاف مطرح شده و هرکس که مدعی دلسوزی برای کشور و مردم است باید برای برآورده‌سازی آن‌ها تلاش کند:

ما خواستار رفع حصر خانگی رهبرانمان هستیم. آنانی که در هیچ محکمه‌ای محاکمه نشده‌اند و بر خلاف قانون و بدون هیچ اتهام اعلام شده و جرمی اثبات شده در حصر گرفتار آمده‌اند و از ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی خود محروم مانده‌اند.

ما خواهان تضمین حق شهروندان بر تجمعات و راهپیمایی هستیم که صراحتا در بند 27 قانون اساسی ذکر شده است.

ما خواستار آزادی همراهان در بندمان هستیم که گروه گروه و بی‌هیچ گونه اتهام مشخصی بازداشت می‌شوند و بدون محاکمه در دادگاهی رسمی در بند و زنجیر به سر می‌برند.

ما خواستار آزادی مطبوعات و رفع هرگونه سانسور هستیم. حقی بدیهی و اولیه که در بند به بند قانون اساسی کشور به ویژه مواد 3، 24 و 175 مورد تاکید قرار گرفته است.

ما خواستار خاتمه دادن به شرایط امنیتی حاکم بر کشور هستیم که آن را بزرگترین خطر برای مصالح ملی و مایه وهن و بی‌آبرویی کشور می‌دانیم.

و در نهایت ما خواستار برگزاری انتخابات آزاد، غیرگزینشی و سالم هستیم که تنها مستبدین و دیکتاتورها می‌توانند با آن مخالفت کنند.

جناب مطهری
بپذیرید که در این فضا، هر بارقه‌ای از هم‌گرایی، هرچند به مصداق کورسویی لرزان، باید به فال نیک گرفته شود و مورد حمایت قرار گیرد تا بتوانیم به توافق‌های بزرگ‌تر چشم امید ببندیم. ما تنها می‌خواهیم به شما اطمینان دهیم که اگر در راستای تلطیف فضا و بازگشت امور کشور به روند عادی خود گامی بردارید صمیمانه از اقدامات شما حمایت خواهیم کرد. با این حال ما گمان می‌کنیم تا زمانی که ارتباط فعالان جنبش با چهره‌هایی که به صورت نمادین رهبران جنبش خوانده می‌شوند برقرار نگردد، حداقل‌های این توافق هم قابل دسترسی نیست.

پس اجازه بدهید از شما بخواهیم تا به نمایندگی از این جمع اعلام کنید آزادی رهبران جنبش ما، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی از حصر خانگی از جانب فعالان جنبش سبز به مصداق گامی مثبت در راستای اعتمادسازی از سوی حاکمیت قلمداد خواهد شد. شما بهتر از هر کس دیگری می‌دانید که این چهره‌ها بارها و بارها بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی تاکید کرده‌اند، پس می‌توان امیدوار بود که همین فصل الخطاب مورد توافق طرفین، دستمایه گفت و گوهای آینده قرار گیرد.

آقای مطهری
ما می‌خواهیم که به رسمیت شناخته شویم। از ما یاد کنید اما نه به عنوان فتنه‌گران که ما تنها معترضیم। ما سوگواران جنبشی وابسته و مدفون شده نیستیم. ما آزادی خواهان مستقلی هستیم که جنبش پویای ما با گذشت 20 ماه سرکوب و فشار همچنان رو به رشد و بلوغ است. ما را فریب‌خورده ندانید که ما پرسش‌گریم. ما را اقلیت ناچیز نشمرید که ما بی‌شماریم حتی اگر در نگاه شما اکثریت نباشیم و در نهایت اینکه از آزادی رهبران و دیگر همراهان دربند ما حمایت کنید، ما نیز از حکمیت شما استقبال خواهیم کرد.

خرابی
40 - تنها مورچه بلاگر

ما هم آدمیم…!
دلقک ایرانی
گاه نوشته های آکریم
Daily of the Irans Daughter
کابوس کبوتر
نیستان هفتم
یادداشت های نجات بهرامی
این راه برای رفتن است…
سرود سبز دماوند
50- چقدر ماه شبیه تو می شد

فریاد سبز در غربت
زمین گرد است
یوسف ناصری
علی مصلحی
فروغیون
نوشته های یک آزادی خواه
بی خبر

(این فهرست در حال تکمیل است)

پی نوشت:
در صورتی که شما هم وبلاگی دارید و می خواهید از این متن حمایت کنید لطفا ابتدا متن کامل نامه را در وبلاگتان منتشر کنید سپس آدرس وبلاگتان را به (arman.parian@gmail.com) میل بزنید.

این حکایت جدیدی نیست، متاسفانه جریان مورد نظر به هیچ گونه اخلاق خبری پایبند نیست، سوء افتاده و تحریف مطالب، انتساب کلیه افراد و جریان‌ها به خود و نیز دستکاری در بنیان واقعیت تنها بخشی از ماهیت جدایی‌ناپذیر این  پوسته‌ی خشکیده‌ی ایدئولوژیک است. این را آن‌ها که باید می‌دانند و آن‌ها که قبول ندارند عینک ایدئولوژی را برنداشته‌اند. مشکل سوی دیگر است. جایی که دستگاه امنیتی از هر گونه دستاویزی برای پرونده‌سازی و ضربه زدن به فعالان سیاسی و مدنی سود می‌جوید. نمونه‌اش را کم نداریم؛ مجید دری، 6 سال حبس در تبعید و هم‌اکنون پس از بیست ماه در بهبهان است، ضیا نبوی 10 سال تبعید و حالا او هم پس از 21 ماه در کارون اهواز زندانی است. شیوا 6 سال داشت و تجدید نظرش شد 4 سال، تبعید به رجایی‌شهر کرج و حالا ساکش را بسته و کلی کتاب خریده. من هم باید مدیون شانس باشم که بعد از یک سال می‌تونم دستامو بکنم تو جیب پالتوم و زیر بارون راه برم. دردیست که عمری سودای حقوق بشر و فعالیت دانشجویی داشته باشی و آن گاه محارب‌ات بخوانند. من این را خوب می‌فهمم. بازجو و اتهام هر چهارتامان یکی بود.

پ.ن: این را باید حتماً می‌نوشتم، همان روزها، هزار گرفتاری نگذاشت، پس از اعدام دو نفر دیگر از 350 در فیس‌بوک نوشتم ما نشستیم و تماشا کردیم، حقیقتی‌ بود، کم گذاشتیم از حقوق بشر. خواستم بگویم گاهی که می‌خواهیم تماشاگر نباشیم رفتار‌های اینچنینی بس آزار‌دهنده می‌نماید.

پ.ن.2: باید بنویسم، حرف را باید زد، درد را باید گفت، حرف زیاده، درد از اون هم بیشتره، خودسانسوری نمی‌کنم، وقت کم میارم.