دردِ رهایی‌بخشِ نوستالژی

اولین ساندویچی که خودمون خریدیم یه کتلت بود
سال چهارم دبستان، شیفت صبح بودیم اون هفته، بعد از مدرسه با دوستم خریدیم هفتاد تومن
نصفش کردیم و با یه نوشابه شیشه‌ای زم‌زم هشت تومنی خوردیم.
ما آدم‌های نوستالژیکی هستیم، این به ما اجازه میدهد از هر اتفاق درام یا واجد سویه‌ی سوگوارانه در گذشته دنیای خاطره‌انگیز خود را بسازیم، از اول مهر و خاطرات نه چندان دل‌انگیز دبستان، تا دفترهای صد و شصت برگ تهیه و توزیع کالا، تا تیتراژ اوشین و نوشابه‌ای که تنها همراه غذا و ساندویچ فروخته می‌شد. نوستالژی واقعیت پیرامون را به دردی دلچسب بدل می‌کند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s