جداسازی و طرد برای سالم ماندن اجتماع

final-30-1
بیماران برای دریافت دارو صف کشیده‌اند

 

این یکی از عکس‌های عباس حاجی‌مرادی از یک بیمارستان روانی در تهران است. جایی که اغلب بیمارانش به اسکیزوفرنی مبتلا هستند.
آن طور که عکاس پای اسکایپ به تایم توضیح داده پس از اولین دیدارش در اواسط سال ۲۰۱۲ ماشینش را برای خرید یک دوربین دی ۷۰۰ نیکون می‌فروشد و رئیس بیمارستان را برای اجازه‌ی عکاسی مجاب می‌کند. عکس‌ها که در فاصله‌ی ژوئن تا دسامبر ۲۰۱۲ گرفته شده همگی سیاه و سفید هستند و کیفیتی نسبتا یک‌دست از فضا بدست می‌دهند. با لباس‌های فرم یکنواخت و موهای کوتاه و تراشیده، شبیه زندان. حاجی‌مرادی گفته که آن‌ها تلویزیون و تهویه مطلوع و دکترهای خوبی داشتند و نیز بعضی از داروهایشان به علت تحریم‌های بین‌المللی به سختی یافت می‌شد. آن‌ها روزهایشان را با یک برنامه‌ی کاملا یکنواخت می گذرانند: بیدار شدن از خواب، قدم زدن درون راهرو‌ها یا در حیاط فنس کشی شده، صحبت با خودشان، دیگران یا احیانا ملاقات‌کننده‌ها، دریافت دارو بعد از هر وعده غذا و نهایتا خواب.
عکاس توضیح داده که او سعی کرد به آن‌ها نزدیک شود و آن‌ها را بشناسد و آن‌ وقت متوجه شد زندگی آن‌ها به دو بخش تقسیم شده: یکی جایی که همه چیز خوب است و دیگری وقتی که آ‌ن‌ها فکر می‌کنند کس دیگر یا جای دیگری هستند.

final-41
یکی از ساکنین بیمارستان نامه‌ای را که برای پدر و مادرش نوشته نشان می‌دهد

مجموعه‌ی عکس‌ها از یک جنبه‌ی دیگر هم قابل تامل است، بیمارستان روانی، زندان و مدرسه همه یک وجه مشترک دارند: تربیت از طریق تشویق و تنبیه. عکس‌ها انگار نسبتی با زمان کنونی ندارد و ما را می‌برد به پیش از سده‌ی هجدهم و پیش از زمانی که پینل،فیزیولوژیست فرانسوی غل و زنجیر را از پای دیوانگان گشود. این همان اتفاقی‌ست که در زندان هم می‌افتد: جداسازی و طرد برای سالم ماندن اجتماع. عکاس اشاره کرده که آن‌ها این روزمرگی از نظر ما دهشتناک را با فانتزی‌های عجیب ذهنی‌شان پر می‌کردند، این دقیقا اتفاقی‌ست که مستقیم یا غیرمستقیم در سلول انفرادی می‌افتد. زمانی که دنیای فرد در دیوارهای سفید خلاصه می‌شود و ارجاع ذهنیش روزبروز محدودتر می‌شود دو راه بیشتر باقی نیست: آزاد ساختن آگاهانه‌ی جریات سیال ذهن و زیستن در دنیای دیگر، که این یکی ذهنی تمرین‌شده و آرامشی حداقلی می‌خواهد و از عهده‌ی کمتر کسی ساخته است، دوم درگیر شدن ناخودآگاه در اوهام ترسناک و روبرو شدن با بازجوی ذهنی خود، جایی که از سویی شکنجه‌ی سفید آرام آرام اثر می‌کند و از طرف دیگر ایگوی فرد کار تطمیع و تهدید را به عهده می‌گیرد.

مجموعه‌ی کامل عکس‌ها را اینجا ببینید.
http://lightbox.time.com/2014/01/28/tehran-mental-hospital

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s